Het schooltraject van Rube kende weinig ups en veel downs. De problemen begonnen al in de kleuterschool en bleven zich opstapelen tot het zesde middelbaar. Papa Bert getuigt hoe Rube, na járen ploeteren, eindelijk op de rails zit. In de opleiding duaal leren binnenschrijnwerk-interieurbouw krijgt hij de kans om al doende een vak te leren. In de veilige en ondersteunende omgeving die hij nodig had om zijn talent te laten ontkiemen.
Slechte ervaringen en verkeerde aanpak
Op piepjonge leeftijd werd bij Rube vastgesteld dat hij kampte met problemen die een zorgeloos schooltraject in de weg stonden. “Als ouder hoop je dat je kind zich goed voelt op school en op alle vlakken mee kan. Dat was bij Rube jammer genoeg niet het geval. Leerproblemen gooiden roet in het eten. Toen hij in het eerste leerjaar zat, werd beslist om hem terug naar de kleuterschool te laten afzakken. Dat heeft hij nog lang met zich meegedragen: ‘jullie hebben mij teruggestuurd’. Een jaar later kon hij met wat aanpassingen het eerste leerjaar volgen, maar het bleef stroef gaan.”
In de jaren die volgden, merkte Bert hoezeer Rubes gemoedstoestand en vooruitgang afhingen van de leerkracht en de aanpak. “Vooral het derde leerjaar was rampzalig. De leraar zag absoluut niks positiefs, gaf alleen maar negatieve feedback. Dat heeft er serieus ingehakt, zowel bij Rube als bij ons als ouders.”
Op een gegeven moment werd geopperd om Rube naar de B-stroom te laten gaan. “Er werd ons niet duidelijk verteld wat dat aangepaste traject precies inhield. We zijn er niet op ingegaan. Rube heeft diepongelukkig de basisschool afgesloten.”
Duaal leren als reddingsboei
De eerste jaren van het middelbaar in Kalmthout verliepen redelijk goed. Rube ging er graag naar school, tot er nieuwe moeilijkheden opdoken. “De puberteit speelde zeker een rol. Zijn attitude veranderde, hij werd schoolmoe en zat op een gegeven moment echt in de put. Er kwamen altijd maar nieuwe problematieken boven water, zonder dat daar oplossingen tegenover stonden. Bovendien schoot de begeleiding tekort.”
Door al die omstandigheden was Rube niet geslaagd in het zesde middelbaar. Hij had genoeg van de school en wou definitief de handdoek in de ring gooien. “Wij wilden het nog niet opgeven. We gunden hem zo graag een diploma of getuigschrift na al die jaren zwoegen. Daarom zijn we gaan uitkijken naar alternatieven zoals duaal leren. Zo zijn we bij Syntra beland. De combinatie van vier dagen werken en één dag les heeft ons over de streep getrokken. Op andere plaatsen waren er het meestal meer lesdagen. Omdat Rube écht niet graag op de schoolbanken zit, leek Syntra ons de beste optie. We zijn nog altijd superblij met die keuze.”
Eindelijk kansen en erkenning
In september van dit jaar is Rube met hernieuwde moed aan duaal leren begonnen, na een grondige intake met de Syntra-trajectbegeleider. “Het liep niet onmiddellijk van een leien dakje omdat Rube geen werkplek vond. Resultaat: meer dagen les, tegen zijn zin. Maar dan hebben we ervaren hoe fantastisch de begeleiding bij Syntra is. Ze hebben actief naar een werkplek gezocht, rekening gehouden met al zijn noden. Voor het eerst in Rubes hele schoolcarrière kreeg hij de steun die hij nodig had. Motivatie en hulp op maat, geen eenheidsworst. Als ouder ben je dan ontzettend opgelucht: eindelijk wordt ons kind ‘gezien’ en echt geholpen.”
Ondertussen werkt Rube vier dagen per week bij Revo in Kapellen, terwijl hij op donderdag les volgt bij Syntra Mechelen. “Geen smoesjes meer om toch maar niet naar school te moeten gaan. De moedeloosheid is weg. Hij is nog maar kort aan ’t werk, maar het verschil is enorm. Alleen maar lof over zijn mentor. Hij komt enthousiast vertellen wat hij allemaal mag doen. Dat hij desnoods vijf keer mag vragen hoe iets werkt. Dat hij fouten mag maken zonder veroordeeld te worden. Op school hinkte Rube altijd achterop. Dat knaagde aan zijn zelfvertrouwen. Hij voelde zich ‘ballast’. Nu krijgt hij vertrouwen en verantwoordelijkheid.”
Hoed af voor Syntra
Rube durft zelfs al vooruitblikken naar een zevende jaar. “Hij heeft de klik gemaakt, voelt zich goed en zal er alles aan doen om dat positieve gevoel te bewaren. Houtbewerking interesseert hem weer. Hij schept er plezier in, ziet het als een uitdaging. Hij was altijd al goed met zijn handen. Een heel creatief kind. In deze richting krijgt hij de kans om iets te doen met zijn talent. Ik hoop dat het blijft gaan zoals het nu gaat. Dat hij het verleden achter zich kan laten en dat dit geluk – hoe fragiel ook – mag blijven duren. Een hele grote dankjewel aan iedereen bij Syntra en Revo die onze zoon het gevoel geeft dat hij meetelt. Daar kunnen sommige spelers in het onderwijsveld een voorbeeld aan nemen.”
